FRAGMENTY I CYTATY

Bohatera tej powieści nazywam Agnim, choć nie wiem, jak nazywał się w rzeczywistości. Możliwe, że w ogóle nie miał imienia.

Wtem na mgnienie oka wszystko rozbłysło jasnym światłem, a chwilę później rozległ się potężny grzmot. Ludzie usłyszeli huk walącego się na ziemię drzewa oraz hałas łamanych gałęzi. Dla uciekających odgłos zdawał się bliski, bardzo bliski, jakby drzewo zwaliło się tuż za ich plecami. To był impuls, który zamienił ogarniający dotąd ludzi niepokój w prawdziwe przerażenie.

Wkrótce wszyscy dotarli bezpiecznie na drugi brzeg i, stojąc po kolana w wodzie, przyglądali się szalejącemu żywiołowi. W miejscu, z którego przed chwilą przybyli, błyskały w górę czerwone języki płomieni, a unoszący się z nich czarny dym zasnuwał niebo. Agni patrzył z zapartym tchem i nie myślał o niczym.

Trzeba było dużej wyobraźni, żeby w poskręcanych kończynach, czarnej skórze i kawałkach mięśni, miejscami odpadającymi od kości, rozpoznać ludzką postać. Chłopak dopiero po dłuższej chwili zorientował się, że znalezione ciało należy do człowieka. Rozejrzał się po twarzach osób stojących wokół znaleziska. Wszyscy dorośli sprawiali wrażenie, jakby znali tę leżącą w popiele, potworną postać. Jakby była dla nich kimś bliskim. Myśl, że babcia faktycznie zamieniła się w to coś, była tak przerażająca, że Agni instynktownie cofnął się o krok i wtulił w stojącą za nim matkę.

Ogień. Wczoraj bał się go panicznie. Był czymś nowym, tajemniczym i tak groźnym, jak to tylko możliwe. Nie myślał jednak o tym, co ogień może nieść ze sobą. Co stałoby się, gdyby nie zdążył uciec? Dziś rano pokazał swoje drugie, już nie tak groźne oblicze. Wygasły nie stanowił zagrożenia.

Od czasu pożaru i śmierci babci minęło kilka lat. W tym czasie życie płynęło normalnym rytmem. Choć brakowało doświadczenia i mądrości nestorki, grupa radziła sobie dobrze. Starsi dbali o pożywienie i bezpieczeństwo młodszych. Dzieci rosły i nabierały nowych umiejętności.

W ciągu ostatnich kilku lat, które minęły od pamiętnego pożaru i śmierci babci, Agni bardzo wyrósł i stał się przystojnym młodzieńcem. Chude ramiona i radosne jeszcze dziecięce oczy nie pozostawiały żadnych wątpliwości, że chłopak jest bardzo młody, jednak poza, którą przyjął, i maczuga w ręku sugerowały już mężczyznę, wojownika i myśliwego.

Od czasu, gdy Flos dołączyła do grupy, minęło tylko kilka tygodni, ale dziewczyna bardzo się w tym czasie zmieniła. Początkowo była smutna i trzymała się z dala od innych. Z czasem jej nastrój się poprawiał. Przebywała coraz więcej w grupie, zwłaszcza z kobietami i coraz częściej można było usłyszeć jej śmiech. Wesołe usposobienie dziewczyny udzielało się reszcie.

Chłopak obudził się tak szczęśliwy, jak nigdy dotychczas. Flos także się zbudziła. Odsunęła się od niego, wstała i zaczęła iść w kierunku śpiącej w pobliżu grupy. Nagły chłód przeniknął do tych części ciała młodzieńca, które jeszcze przed momentem przylegały ściśle do gładkiej skóry dziewczyny. To zimno weszło w Agniego przez skórę, ale prawie równocześnie objęło również jego umysł. Brak Flos bolał go tak fizycznie, jak i psychicznie. Przez chwilę spróbował wyobrażać sobie, jak wyglądałoby jego życie bez niej.

Minął prawie rok od ataku lwów. W tym czasie Agni samotnie wędrował po świecie. Prawie od razu opuścił terytorium, które zajmowała jego rodzina i udał się przed siebie, nie mając żadnego planu ani celu.

Również jego wygląd diametralnie odbiegał od wyglądu ludzi, na których patrzył. Gdyby go widzieli, to pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy byłaby niebywała chudość jego członków. Skóra opięta tylko na kościach, tak jakby pod spodem nie było nie tylko tłuszczu, ale również mięśni i ścięgien. Zapadnięty brzuch zdawał się zbyt mały, by zmieściły się w nim jakiekolwiek organy wewnętrzne. Brud i krew przylgnęły do Agniego tak, że trudno było się zorientować, czy plama na jego piersi to grudka zaschniętej gliny, czy właśnie jej brak. Włosy zlepiły się, tworząc na głowie młodego mężczyzny nieregularny i trudny do określenia kształt.

Po zejściu z akacji Agni nie poszedł w stronę obozowiska. Nie sprawdził, czy żyje ktoś z jego rodziny. Nie sprawdził również, czy to na pewno Flos była śniadaniem dla hien. Bał się. Bał się o siebie, ale jeszcze bardziej bał się, że jego przypuszczenia i obawy się potwierdzą.

Kiedy Agni wychodził na polowania i gonił za zwierzyną, coraz bardziej przeszkadzał mu kołtun zlepionych długich włosów. Kołtun ten rósł od czasu śmierci rodziny Agniego. Przedtem nosił raczej krótkie włosy, ale od koszmarnej nocy niezadbane włosy chłopaka posklejały się i poskręcały, ciążąc i coraz bardziej utrudniając mu życie. Na domiar złego pod kołtunem zalęgły się wszy, gryząc i powodując uciążliwe swędzenie.

Usunięcie kołtuna nie tylko poprawiło komfort życia młodego mężczyzny, ale przede wszystkim symbolizowało odejście od przeszłości. Przeszedł z dawnej grupy rodzinnej do nowej, wolny od ciężaru dawnego nieszczęścia i zmartwień.

Któregoś razu ze zdziwieniem, ale i z niekłamaną satysfakcją, Agni odkrył, że podczas gdy on ukradkiem obserwuje Dumriego i Alienę, ona również rzuca dyskretne spojrzenia w jego stronę. Od tego czasu Agni wzmógł obserwację. Postanowił, że w sprzyjającej chwili postara się dać znać Alienie o swojej sympatii do niej i współczuciu.

Dopóki mrówki tylko go łaskotały, przechodząc po jego nodze, łatwo było je ignorować. Wkrótce młody obserwator poczuł na nodze pierwsze ugryzienie, a zaraz po nim następne. Jedna z mrówek okazała się szczególnie zawzięta, a jej ugryzienie bardzo bolesne. Ból sprawił, że zapominając na chwilę o ostrożności, Agni poruszył się gwałtownie, odwrócił się i odruchowo strzepnął z nogi niechcianych towarzyszy.

Agni nadal wpatrywał się w zwęglone zwłoki. Choć zwłoki były tak spalone, że nawet określenie płci martwej okazało się niemożliwe, Agni uznał, że to musi być ciało Alieny.

Ducha Agniego może i tu nie było, ale był on – ogień. Wróg, który już po raz drugi odbiera mu kochaną osobę. Wróg, który nie szczerzy zębów jak lew, ale zabija jeszcze bardziej bezlitośnie i brutalnie. Wróg straszny, bo bezosobowy i bezcielesny. Wróg, który pojawia się nagle, a potem równie nagle znika.

Świat, który Agni zostawił po sobie, był już zupełnie innych od świata, w którym się wychowywał.

Stało się to, o czym Agni marzył w młodości: jego ciało stało się pożywieniem dla ognia. W ten sposób dopełnił swój los, stając się równocześnie dobrowolną ofiarą i panem ognia. Stał się… bogiem ognia.

LUB ZOBACZ WIĘCEJ: